Zapraszamy do nowego cyklu poświęconego winom greckim. W kolejnych artykułach będziemy poznawać najważniejsze regiony, lokalne szczepy winorośli, charakterystyczne style oraz historie, które stoją za współczesnym winiarstwem Grecji. Zaczynamy od przewodnika, który porządkuje podstawy i pokazuje, dlaczego greckie wino to znacznie więcej niż retsina pita podczas wakacji w tawernie.
Grecja produkuje dziś świeże i mineralne wina białe, długowieczne czerwienie, aromatyczne wina musujące oraz wyjątkowe wina słodkie. Ich największą siłą są lokalne odmiany winorośli, takie jak Assyrtiko, Xinomavro, Agiorgitiko czy Moschofilero, a także niezwykle zróżnicowane warunki uprawy: od chłodnych gór Macedonii po wulkaniczne gleby Santorini.
Ten artykuł jest punktem wyjścia do całego cyklu. Wyjaśniamy w nim, czym wyróżniają się wina greckie, które regiony i szczepy warto poznać na początku oraz jak wybrać pierwszą butelkę. W kolejnych wpisach szerzej opowiemy między innymi o Assyrtiko i Santorini, Xinomavro, winach z Nemei, retsinie, Krecie oraz greckich winach słodkich.
Greckie nazwy mogą początkowo wydawać się trudne, ale poznawanie win z Grecji nie wymaga zapamiętania całej mapy apelacji i kilkuset odmian. Wystarczy zacząć od kilku najważniejszych szczepów, regionów i stylów — a później krok po kroku odkrywać kolejne.
Wina greckie to znacznie więcej niż retsina pita podczas wakacji w tawernie. Grecja produkuje dziś świeże i mineralne wina białe, długowieczne czerwienie, aromatyczne wina musujące oraz wyjątkowe wina słodkie. Ich największą siłą są lokalne szczepy winorośli, takie jak Assyrtiko, Xinomavro, Agiorgitiko czy Moschofilero, a także bardzo zróżnicowane warunki uprawy: od chłodnych gór Macedonii po wulkaniczne gleby Santorini.
Greckie nazwy mogą początkowo wydawać się trudne, ale poznawanie win z Grecji nie wymaga zapamiętania całej mapy apelacji i kilkuset odmian. Na początek wystarczy poznać kilka najważniejszych szczepów, regionów i stylów. W tym przewodniku wyjaśniamy, czym wyróżniają się współczesne wina greckie, od których warto zacząć i jak dopasować je do jedzenia.
Czym wyróżniają się wina greckie?
Największym atutem greckiego winiarstwa jest różnorodność lokalnych odmian winorośli. W kraju uprawia się dziesiątki rodzimych szczepów, z których wiele praktycznie nie występuje poza Grecją.
Dzięki temu greckie wina nie są jedynie lokalnymi wersjami Chardonnay, Sauvignon Blanc czy Cabernet Sauvignon. Mają własną tożsamość, opartą na miejscowych odmianach, tradycjach i bardzo zróżnicowanych warunkach naturalnych.
Wśród charakterystycznych cech win greckich można wymienić:
- wysoką kwasowość wielu win białych i czerwonych;
- wyraźne połączenie dojrzałości owocu ze świeżością;
- dużą liczbę lokalnych odmian winorośli;
- częste występowanie starych krzewów;
- winnice położone na znacznych wysokościach;
- wpływ morza, gór, silnego wiatru i ubogich gleb;
- tradycyjne style, takie jak retsina czy Vinsanto;
- nowoczesne podejście do winifikacji i coraz większy nacisk na jakość.
Nie istnieje jeden smak „greckiego wina”. Delikatne Moschofilero z Mantinii ma niewiele wspólnego z tanicznym Xinomavro z Naoussy, a mineralne Assyrtiko z Santorini różni się od pełniejszego, owocowego Vidiano z Krety.
Krótka historia greckiego winiarstwa
Historia uprawy winorośli na terenach dzisiejszej Grecji sięga kilku tysięcy lat. Wino odgrywało ważną rolę już w kulturze minojskiej, a w starożytnej Grecji było elementem codziennego życia, handlu, religii i spotkań towarzyskich.
Greccy osadnicy przyczynili się również do rozwoju winiarstwa w innych częściach basenu Morza Śródziemnego. Zakładali winnice między innymi na terenach dzisiejszych Włoch i Francji, rozpowszechniając zarówno winorośl, jak i wiedzę o produkcji wina.
Późniejsze stulecia nie były jednak dla greckiego winiarstwa łatwe. Okres panowania osmańskiego, wojny, kryzysy gospodarcze i polityczna niestabilność zahamowały jego rozwój. W XX wieku poza Grecją dominował często obraz prostych win stołowych oraz mocno żywicznej, produkowanej masowo retsiny.
Nowoczesna przemiana rozpoczęła się w drugiej połowie XX wieku. Greccy producenci zaczęli inwestować w technologię, kontrolę temperatury fermentacji, nowoczesne winiarnie i edukację enologiczną. Jednocześnie ponownie zainteresowali się lokalnymi szczepami, z których część znajdowała się na granicy zaniku.
Współczesne greckie winiarstwo łączy więc dwie rzeczy: bardzo długą tradycję i stosunkowo młodą rewolucję jakościową.
Klimat, góry, wyspy i stare krzewy
Grecja kojarzy się z gorącym klimatem śródziemnomorskim, ale warunki uprawy winorośli są tu bardziej zróżnicowane, niż mogłoby się wydawać.
Znaczna część kraju jest górzysta. Winnice można spotkać na wysokościach pozwalających ograniczyć wpływ letnich upałów i zachować kwasowość winogron. Dobrym przykładem są chłodniejsze regiony północnej Grecji, płaskowyż Mantinii oraz wysoko położone części Nemei.
Na wyspach ważną rolę odgrywają morze i wiatr. Bryzy mogą łagodzić temperaturę, ale silne wiatry zwiększają również utratę wody i utrudniają uprawę. Na Santorini winorośl prowadzi się tradycyjnie w formie niskiego koszyka nazywanego kouloura. Taki sposób formowania krzewu pomaga chronić grona przed wiatrem i intensywnym słońcem.
Grecja zachowała również wiele starych krzewów. Na Santorini, dzięki specyficznym wulkanicznym glebom, winorośl jest często własnokorzeniowa, czyli nie została zaszczepiona na odpornych podkładkach, jak ma to miejsce w większości europejskich winnic.
Jak czytać oznaczenia PDO i PGI?
Grecki system klasyfikacji jest częścią systemu obowiązującego w Unii Europejskiej. Na etykietach można znaleźć zarówno oznaczenia międzynarodowe, jak i ich greckie odpowiedniki.
PDO – Chroniona Nazwa Pochodzenia
PDO oznacza Protected Designation of Origin, czyli Chronioną Nazwę Pochodzenia. Po grecku stosuje się skrót ΠΟΠ.
Wina PDO muszą powstawać na określonym obszarze i spełniać wymagania dotyczące między innymi dopuszczonych odmian, wydajności upraw, minimalnych parametrów oraz sposobu produkcji.
Grecja posiada obecnie 33 winiarskie nazwy PDO. Do najbardziej znanych należą Santorini, Naoussa, Nemea, Mantinia, Amyndeon, Samos i Robola of Cephalonia.
PGI – Chronione Oznaczenie Geograficzne
PGI oznacza Protected Geographical Indication, czyli Chronione Oznaczenie Geograficzne. Grecki skrót to ΠΓΕ.
Reguły PGI są zwykle bardziej elastyczne niż w przypadku PDO. Producent może mieć większą swobodę w doborze odmian i metod produkcji, nadal jednak wino musi być związane z określonym regionem.
Czy PDO zawsze oznacza lepsze wino?
Nie. Oznaczenie PDO potwierdza pochodzenie i zgodność ze specyfikacją, ale nie gwarantuje automatycznie, że dana butelka będzie lepsza od dobrego wina PGI.
Niektórzy ambitni producenci wybierają kategorię PGI, ponieważ chcą zastosować odmianę lub metodę niedopuszczoną w lokalnej apelacji. Podczas wyboru warto więc zwracać uwagę również na producenta, rocznik, szczep i styl wina.
Najważniejsze regiony winiarskie Grecji
Santorini
Santorini jest najbardziej rozpoznawalnym regionem winiarskim Grecji. Wyspa słynie z wulkanicznych gleb, silnych wiatrów, bardzo małych opadów oraz starych krzewów prowadzonych w formie kouloura.
Najważniejszą odmianą jest Assyrtiko. Wytrawne białe PDO Santorini musi zawierać co najmniej 85% tego szczepu. Pozostałą część mogą stanowić Aidani i Athiri.
Wina z Santorini są zazwyczaj wytrawne, skoncentrowane, wysoko kwasowe i stosunkowo pełne. Często opisuje się w nich nuty cytrusów, ziół, soli, mokrego kamienia lub dymu. W regionie powstaje również słodkie Vinsanto.
Macedonia, Naoussa i Amyndeon
Północna Grecja ma chłodniejszy i bardziej kontynentalny charakter niż wyspy czy południowy Peloponez. Najważniejszą czerwoną odmianą regionu jest Xinomavro.
W apelacji Naoussa produkuje się czerwone wina ze 100% Xinomavro. Są to często wina wysoko kwasowe, taniczne i przeznaczone do dojrzewania.
Amyndeon leży wyżej i jest regionem chłodniejszym. Również opiera się na Xinomavro, ale powstają tu nie tylko czerwienie, lecz także wina różowe i musujące. Styl bywa lżejszy i bardziej owocowy niż w Naoussie.
Nemea
Nemea na Peloponezie jest ojczyzną Agiorgitiko. To jedna z najbardziej przystępnych czerwonych odmian Grecji.
Wina z Agiorgitiko mogą być lekkie, soczyste i owocowe albo pełniejsze, dojrzewające w beczce i przeznaczone do przechowywania. Duże znaczenie ma wysokość położenia winnicy. W niższych, cieplejszych miejscach powstają wina dojrzalsze i mocniejsze, a na większych wysokościach – świeższe i bardziej kwasowe.
Mantinia
Mantinia znajduje się na wysoko położonym płaskowyżu w środkowej części Peloponezu. Najważniejszą odmianą jest Moschofilero, szczep o różowej skórce, często wykorzystywany do produkcji białych win.
Wina z Mantinii są zwykle lekkie, świeże i aromatyczne. Mogą pachnieć cytrusami, różą, kwiatem pomarańczy i ziołami. Powstają tu również wina musujące.
Kreta
Kreta przeżywa obecnie wyraźne odrodzenie lokalnych odmian. Do najważniejszych białych szczepów należą Vidiano, Vilana, Dafni, Plyto i Thrapsathiri. Wśród czerwonych warto znać Liatiko, Kotsifali i Mandilarię.
Kreta nie ma jednego stylu wina. Zróżnicowana wysokość winnic, gleby i lokalne warunki pozwalają produkować zarówno lekkie biele, jak i pełniejsze, dojrzewające w beczce wina.
Kefalonia i Wyspy Jońskie
Kefalonia słynie z białej odmiany Robola. Wina PDO Robola of Cephalonia są zazwyczaj świeże, cytrusowe i wysoko kwasowe, z delikatnie ziołowym lub mineralnym charakterem.
Na innych Wyspach Jońskich spotyka się między innymi czerwone Vertzami oraz tradycyjne białe wino Verdea z Zakynthos.
Samos
Samos jest szczególnie znane ze słodkich win z odmiany Muscat Blanc à Petits Grains. Mogą to być wina wzmacniane, wina z gron podsuszanych na słońcu oraz bardziej świeże i owocowe interpretacje.
Najważniejsze białe szczepy greckie
Assyrtiko
Assyrtiko jest najbardziej znaną grecką odmianą białą. Pochodzi z Santorini, ale obecnie uprawia się je również w innych częściach kraju.
Najważniejszą cechą Assyrtiko jest zdolność zachowywania wysokiej kwasowości nawet w gorącym klimacie. Wina mogą mieć aromaty cytryny, grejpfruta, białych owoców, ziół i nut mineralnych. Assyrtiko z Santorini jest często pełniejsze i bardziej skoncentrowane niż typowe lekkie wino śródziemnomorskie.
Dla osoby znającej przede wszystkim szczepy międzynarodowe punktem odniesienia może być wytrawny Riesling lub Chablis. Assyrtiko nie smakuje jednak identycznie – zazwyczaj ma więcej alkoholu, większą strukturę i mniej aromatyczny charakter.
Moschofilero
Moschofilero daje jasne, kwiatowe i wysoko kwasowe wina. Typowe są aromaty róży, kwiatu pomarańczy, cytrusów i przypraw.
Może zainteresować osoby lubiące Muscat, Gewürztraminera lub Torrontés, choć zazwyczaj jest od nich lżejsze i bardziej wytrawne.
Malagousia
Malagousia była kiedyś odmianą niemal zapomnianą. W drugiej połowie XX wieku została ponownie wprowadzona do szerszej produkcji i stała się jednym z symboli odrodzenia greckiego winiarstwa.
Daje wina aromatyczne, z nutami brzoskwini, gruszki, cytrusów, ziół i kwiatów. Zazwyczaj ma mniej kwasowości niż Assyrtiko i bardziej miękką, owocową strukturę.
Savatiano
Savatiano jest silnie związane z Attyką i tradycyjną produkcją retsiny. Przez wiele lat kojarzono je głównie z prostymi winami, ale współcześni producenci pokazują, że z odpowiednio uprawianych gron można uzyskać świeże, złożone i dobrze dojrzewające biele.
Robola
Robola pochodzi przede wszystkim z Kefalonii. Daje wina cytrusowe, świeże i wyraźnie kwasowe. Mimo podobieństwa nazw nie jest tym samym szczepem co włoska Ribolla Gialla.
Vidiano
Vidiano jest jedną z najbardziej obiecujących białych odmian Krety. Daje wina pełniejsze, z aromatami brzoskwini, moreli, cytrusów, kwiatów i ziół. Niektóre wersje dojrzewają w beczce.
Roditis
Roditis ma różową skórkę, ale najczęściej służy do produkcji białego wina. Może dawać świeże, lekkie i cytrusowe wina, szczególnie gdy pochodzi z chłodniejszych, wyżej położonych winnic. Wykorzystuje się go również do produkcji retsiny.
Najważniejsze czerwone szczepy greckie
Xinomavro
Xinomavro to jedna z najważniejszych czerwonych odmian Grecji. Nazwa bywa tłumaczona jako „kwaśne czarne”, co nawiązuje do wysokiej kwasowości i ciemnej skórki winogron.
Wina mogą mieć jasną barwę, ale jednocześnie dużo tanin i bardzo solidną strukturę. W aromacie pojawiają się wiśnie, suszone owoce, pomidor, oliwki, róże, zioła, tytoń i przyprawy.
Xinomavro jest często porównywane z Nebbiolo. Podobieństwo dotyczy przede wszystkim jasnej barwy, wysokiej kwasowości, mocnych tanin i potencjału dojrzewania. Profil aromatyczny obu odmian nie jest jednak identyczny.
Agiorgitiko
Agiorgitiko jest najważniejszą odmianą Nemei i dobrym wyborem dla osób rozpoczynających poznawanie greckich czerwieni.
Typowe aromaty to wiśnia, śliwka, jeżyna, fiołek i słodkie przyprawy. Taniny są zwykle łagodniejsze niż w Xinomavro. W zależności od miejsca uprawy i sposobu produkcji Agiorgitiko może być lekkie i soczyste albo pełne, beczkowe i przeznaczone do dojrzewania.
Mavrodaphne
Mavrodaphne kojarzy się przede wszystkim ze słodkimi winami wzmacnianymi z Patras i Kefalonii. W ich aromacie pojawiają się suszone śliwki, figi, kakao, kawa, karmel i przyprawy.
Coraz częściej można spotkać również wytrawne wina z tej odmiany.
Liatiko
Liatiko jest tradycyjną odmianą Krety. Daje wina o stosunkowo jasnej barwie, miękkich taninach i aromatach czerwonych owoców, suszonych ziół, przypraw i kwiatów. Produkuje się z niej zarówno wina wytrawne, jak i słodkie.
Kotsifali i Mandilaria
Na Krecie często łączy się Kotsifali z Mandilarią. Kotsifali wnosi do kupażu dojrzały owoc, alkohol i miękkość, natomiast Mandilaria zapewnia ciemniejszą barwę, kwasowość i taniny.
Retsina – czym jest greckie wino z żywicą?
Retsina to tradycyjne greckie wino aromatyzowane żywicą sosny alepskiej, dodawaną podczas fermentacji. Najczęściej powstaje z odmian Savatiano lub Roditis, choć niektórzy producenci wykorzystują również Assyrtiko.
Tradycja ma swoje źródło w starożytnych metodach przechowywania wina. Amfory uszczelniano żywicą, której aromat przenikał do znajdującego się w nich płynu. Z czasem żywiczny smak stał się świadomie odtwarzanym elementem stylu.
W XX wieku retsina była często produkowana masowo, a duża ilość żywicy mogła maskować niską jakość wina bazowego. To właśnie takie wersje ukształtowały jej nie najlepszą opinię.
Współczesna jakościowa retsina wygląda inaczej. Powstaje z lepszych gron, a żywica jest stosowana oszczędniej. Jej aromat ma współgrać z winem, a nie całkowicie je dominować.
Dobra retsina może pachnieć cytrusami, ziołami, igliwiem, rozmarynem i przyprawami. Szczególnie dobrze pasuje do mezze, oliwek, fety, grillowanych ryb, kalmarów, czosnku, ziół i potraw o wyraźnym smaku.
Greckie wina słodkie
Vinsanto z Santorini
Vinsanto to słodkie wino z Santorini produkowane z podsuszanych na słońcu winogron. Musi zawierać co najmniej 51% Assyrtiko. Uzupełnienie mogą stanowić między innymi Aidani i Athiri.
Po fermentacji wino dojrzewa oksydacyjnie przez minimum 24 miesiące w dębowych beczkach na Santorini lub Thirasii. Typowe aromaty obejmują suszone figi, morele, rodzynki, karmel, orzechy, kawę i przyprawy.
Wysoka naturalna kwasowość Assyrtiko pomaga równoważyć dużą słodycz wina.
Muscat z Samos
Samos słynie z intensywnie aromatycznych win z Muscat Blanc à Petits Grains. W zależności od sposobu produkcji mogą być świeże i kwiatowe, wzmacniane albo wytwarzane z podsuszanych winogron.
Typowe aromaty to kwiat pomarańczy, brzoskwinia, róża, miód, morela i cytrusy.
Mavrodaphne of Patras
Mavrodaphne of Patras jest słodkim czerwonym winem wzmacnianym. Może kojarzyć się stylistycznie z niektórymi rodzajami porto lub Banyuls, ale zachowuje własny grecki charakter.
Dobrze komponuje się z deserami czekoladowymi, bakaliami, kawą i intensywnymi serami pleśniowymi.
Jakie greckie wino wybrać na początek?
| Lubisz | Spróbuj | Czego się spodziewać |
|---|---|---|
| Chablis lub wytrawnego Rieslinga | Assyrtiko | Wysoka kwasowość, cytrusy, mineralny charakter, pełniejsza struktura |
| Sauvignon Blanc | Assyrtiko lub Robola | Świeżość, cytrusy i zioła, ale mniej intensywnych aromatów tropikalnych |
| Gewürztraminera lub Muscata | Moschofilero | Kwiaty, cytrusy i przyprawy przy lżejszej budowie |
| Viogniera | Malagousia lub Vidiano | Brzoskwinia, morela, kwiaty i pełniejsza struktura |
| Merlota | Agiorgitiko | Miękkie taniny, śliwka, wiśnia i przyprawy |
| Nebbiolo lub Barolo | Xinomavro | Wysoka kwasowość, mocne taniny, jasna barwa i potencjał dojrzewania |
| Lekkie czerwone wina | Młode Agiorgitiko lub Liatiko | Soczysty owoc, łagodniejsze taniny i mniejsza ciężkość |
| Wina deserowe | Vinsanto, Muscat z Samos lub Mavrodaphne | Suszone owoce, miód, karmel, przyprawy i wyraźna słodycz |
Porównania pomagają znaleźć punkt zaczepienia, ale nie oznaczają, że greckie odmiany smakują dokładnie tak samo jak szczepy międzynarodowe. Ich największą wartością jest właśnie odrębny charakter.
Jak łączyć greckie wino z jedzeniem?
Greckie wina są zazwyczaj bardzo przyjazne dla jedzenia. Wysoka kwasowość pomaga równoważyć tłuszcz, sól i intensywne przyprawy, a lokalne odmiany naturalnie współgrają z kuchnią opartą na oliwie, warzywach, rybach, ziołach i grillowanym mięsie.
| Wino | Proponowane potrawy |
|---|---|
| Assyrtiko | Grillowane ryby, owoce morza, ośmiornica, sushi, feta, dorsz z cytryną |
| Moschofilero | Sałatki, lekkie przystawki, kurczak, owoce morza, dania z aromatycznymi ziołami |
| Malagousia | Warzywa z grilla, drób, halloumi, kremowe sosy i ryby |
| Robola | Ryby, owoce morza, sery kozie i lekkie dania warzywne |
| Agiorgitiko | Moussaka, souvlaki, grillowana wieprzowina, burgery, dania z pomidorami |
| Xinomavro | Jagnięcina, wołowina, dziczyzna, grzyby, dojrzewające sery i gęste sosy |
| Retsina | Mezze, feta, oliwki, kalmary, grillowana ryba, czosnek, zioła i wędzone potrawy |
| Vinsanto | Baklava, ciasta orzechowe, suszone owoce i sery pleśniowe |
| Muscat z Samos | Desery owocowe, sernik, tarta cytrynowa i sery kozie z miodem |
Najczęstsze mity o winach greckich
Greckie wino to przede wszystkim retsina
Retsina jest ważną częścią greckiej tradycji, ale stanowi tylko jeden z wielu stylów. Grecja produkuje białe, czerwone, różowe, musujące, słodkie i wzmacniane wina z wielu lokalnych odmian.
W Grecji powstają tylko proste wina wakacyjne
Obok prostych win do codziennego picia powstają również złożone, długowieczne butelki z Santorini, Naoussy, Nemei, Krety i innych regionów.
Greckie szczepy są zbyt trudne
Trudne mogą być przede wszystkim nazwy. Sam wybór wina nie musi być skomplikowany. Wystarczy zacząć od kilku odmian: Assyrtiko, Moschofilero, Agiorgitiko i Xinomavro.
Każde Assyrtiko pochodzi z Santorini
Santorini jest kolebką tej odmiany, ale Assyrtiko uprawia się dziś również w Macedonii, Attyce, na Peloponezie i w innych częściach Grecji.
Wszystkie greckie wina są ciężkie i mocne
W Grecji powstają również lekkie i świeże wina, takie jak Moschofilero, Debina, niektóre Robole, różowe Xinomavro oraz wina musujące.
Vinsanto i Vin Santo to to samo
Nie. Greckie Vinsanto z Santorini oraz włoskie Vin Santo powstają w innych regionach, z innych odmian i zgodnie z odmiennymi zasadami produkcji.
Najczęściej zadawane pytania o wina greckie
Jakie są najważniejsze greckie szczepy?
Najbardziej rozpoznawalne odmiany to białe Assyrtiko, Moschofilero, Malagousia, Savatiano, Robola i Vidiano oraz czerwone Xinomavro, Agiorgitiko, Mavrodaphne i Liatiko.
Jakie greckie wino jest najlepsze na początek?
Dobrym początkiem jest Assyrtiko dla miłośników wytrawnych białych win, Moschofilero dla osób lubiących aromatyczne biele oraz Agiorgitiko dla szukających przystępnego czerwonego wina.
Z czego słynie greckie winiarstwo?
Greckie winiarstwo słynie z lokalnych odmian, starych krzewów, górskich i wyspiarskich winnic, Assyrtiko z Santorini, Xinomavro z Macedonii, Agiorgitiko z Nemei oraz tradycyjnej retsiny.
Jak smakuje Assyrtiko?
Assyrtiko jest zwykle wytrawne, wysoko kwasowe i cytrusowe. W wersjach z Santorini może mieć również nuty ziołowe, słone, dymne lub mineralne oraz stosunkowo pełną strukturę.
Jak smakuje Xinomavro?
Xinomavro daje wina o wysokiej kwasowości i wyraźnych taninach. W aromacie można znaleźć wiśnie, suszone pomidory, oliwki, róże, zioła, tytoń i przyprawy.
Czym jest retsina?
Retsina to greckie wino, najczęściej białe, aromatyzowane żywicą sosny alepskiej dodawaną podczas fermentacji.
Czy retsina jest dobrym winem?
Może nim być. Współczesna jakościowa retsina powstaje z dobrych winogron i umiarkowanej ilości żywicy, która uzupełnia aromat wina zamiast go całkowicie dominować.
Jakie greckie wino pasuje do owoców morza?
Najbardziej klasycznym wyborem jest Assyrtiko. Dobrze sprawdzają się również Robola, Roditis, Debina i lekkie Moschofilero.
Czy w Grecji produkuje się wina czerwone?
Tak. Najważniejsze czerwone odmiany to Xinomavro, Agiorgitiko, Mavrodaphne, Liatiko, Kotsifali, Mandilaria i Mavrotragano.
Jakie są najważniejsze regiony winiarskie Grecji?
Do najbardziej znanych należą Santorini, Naoussa, Amyndeon, Nemea, Mantinia, Kreta, Samos, Kefalonia i Rapsani.
Co oznacza PDO na greckim winie?
PDO oznacza Chronioną Nazwę Pochodzenia. Wino musi pochodzić z określonego regionu i spełniać zasady zapisane w specyfikacji danej apelacji.
Czym różni się Vinsanto od Vin Santo?
Vinsanto jest greckim winem z Santorini, najczęściej opartym na Assyrtiko. Vin Santo jest włoskim stylem produkowanym między innymi w Toskanii z innych odmian winorośli.
Od którego greckiego wina zacząć?
Nie trzeba od razu zapamiętywać wszystkich regionów i nazw. Najprostsza droga prowadzi przez cztery odmiany:
- Assyrtiko – gdy szukasz świeżego, wytrawnego i wyrazistego białego wina;
- Moschofilero – gdy lubisz lekkie i aromatyczne biele;
- Agiorgitiko – gdy potrzebujesz miękkiego, owocowego czerwonego wina;
- Xinomavro – gdy cenisz taniczne, złożone i długowieczne czerwienie.
Greckie winiarstwo jest rozległe, ale nie musi być trudne. Zamiast próbować poznać wszystko naraz, warto wybierać kolejne butelki według szczepu, regionu albo stylu. Każda z nich może pokazać zupełnie inną stronę Grecji – od wulkanicznego Santorini po chłodne wzgórza Macedonii i słoneczne winnice Krety.
